مرمي

چشمان هزاران شهيد...

محمد رضا ميري — Wed, 02 May 2012 15:14:00 GMT

(1)

هميشه سر راه، قبل از اينکه برود بيرجند يک سر با داداش مي آمد مشهد خانه ي ما. عجيب با او يّخلا بودم. با من بازي مي کرد و قصه مي گفت. دوستش داشتم. خصوصا چشم هايش را. وقتي توي چشمم نگاه مي کرد، دلم هري مي ريخت.
يک روز غروب که از دبستان برگشتم،... تجربه ي جديدي نبود. از حالت چشم ها فهميدم «مهدي ميرزايي» هم شهيد شده. عکس هاي تشييعش را که مادرم داد تا ببرم بالا براي داداش، توي راه پلّه ها يواشکي نگاه کردم و آرام برايش اشک ريختم.
1365

(2)

يک جمله از وصيتنامه شهيد افتخاري، هميشه من را ياد چشمان مهدي ميرزايي مي انداخت. يک روز صبح بعد نماز اين دوتا را يکي کردم. وقت زيادي بُرد ولي يک پوستر ساده از کار درآمد که بالايش چشم هاي مهدي ميرزايي بود و پايينش اين جمله که:«چشمان هزاران شهيد بر اعمال شما دوخته شده است.»
آنروز فکر نمي کردم اين پوستر ساده انقدر تيراژ بگيرد.
1383

(3)

يک خواهري پيدا شد از بچه هاي بيرجند که اسم من را زير پوستر چشمان هزاران شهيد دنبال کرده بود تا رسيده بود به شماره تلفنم. زنگ زد. من براي او چندتا عکس از آلبوم داداش فرستادم و او همه چيز از مهدي ميرزايي را. دستخطش، وصيتش،... حتي آن صدايي را که مهدي ميرزايي وصيتش را ضبط کرده بود و من پنجم دبستان بارها کاستش را گوش داده بودم!
احساس مي کردم برگشته ام به بيست و پنج سال قبلم. احساس مي کردم دوباره آن دوتا چشم زول زده به من، بدون پلک زدن...
1390

(4)

اين، بار دومي بود که زنگ مي زد تا تشکر کند. بار اول خيس اشک و عرق شده بودم. مي گفت:« ممنون که چشماي مهدي ما رو به همه نشون دادي. من توي بيرجند ديدم، خواهرش توي قوچان و فلاني توي مشهد...»
اين دفعه باز داخل بانک، چشمش به چشم هاي پسرش افتاده بود. باز هم با همان لحن مهربان مي گفت:« ممنون که چشم هاي مهدي ما رو...»
اين بار من گريه نکردم و فقط توي دلم مي گفتم: «مادر جان! تو براي هر بار ديدن چشم هاي پسرت به من روسياه زنگ مي زني و تشکر مي کني که همينقدر هم مديون نماني؟ من هر بار ياد دِينم به تو و بقيه مادرها مي افتم چکار کنم آخر؟»
1391

پوستر چشمان هزاران شهيد

جادو

محمد رضا ميري — Sat, 25 Feb 2012 19:37:00 GMT

آن شب نشستم روي زانويت
مثل هميشه بهر جادويت

شد شانه ي تو بالش مويم
انگشت من شد شانه ي مويت

من دخترانه گريه کردم...، بعد
مردانه در هم رفت ابرويت

کردم گله از حال و روز خود
با غيرتت، با زور بازويت

جادوي من کم کم اثر بخشيد
مثل هميشه، نرم شد خويت

راضي شدي، من را بغل کردي
با تلخ خندي باز شد رويت

من را شبانه با خودت بردي
مثل نسيمي لاي گيسويت

...................................

فردا...، خرابه...، بعد دفن من
پر بود حسّ عمّه از بويت...

پينوشت: رقية يعني طلسم، جادو

بفرماييد روضه (3)

محمد رضا ميري — Thu, 05 Jan 2012 13:37:00 GMT

قالب (يکي بود، يکي نبود) را قبلا در يکي دو وبلاگ ديده بودم و ابداع آن از من نيست. من فقط از دنياي انسان ها به دنياي جمادات رفته ام. و از زاويه ي ديد آن ها به کربلا نگاه کرده ام. جماداتي که همه خلقت خدايند، همه ذي شعورند و همه در حال تسبيح خالق خويشند...

ادامه مطلب...

بغضِ آبله

محمد رضا ميري — Tue, 27 Dec 2011 16:53:00 GMT

تقديم به عمه ي سه ساله:

نشنيد کسي در آن بيابان گِله أش
آن شب که جدا شد از صف قافله أش
از تيزي خار غصه يکجا ترکيد
هم قلبش و هم بغضش و هم آبله أش

عمّه جان!
تو به ما آموختي بر کسي که قصد صدور انقلاب دارد، نان و خرماي دشمن حرام است.
تو به ما آموختي اگر تيغ ظلم را مي درد، جيغ هم ظلمت را...

مطروحه

محمد رضا ميري — Sat, 22 Oct 2011 13:09:00 GMT

با کلي تاخير، مطروحه اي ناقص. اون هم به ضرب يا علي مدد دوستان. چه کنم؟ اين کاره نيستم ديگه!

وقتي بنا شد بسوزيم در عشق جانانه اي دل
بايد به دردش بسازيم ما مرد و مردانه، اي دل

تا ما سراپا نسوزيم، اين شهر باور ندارد
نسبت ندارند با هم، (پروا) و (پروانه)، اي دل

کپسول وقتي حريف حجم نفس هاي من نيست
پيداست تکليف او با آه غريبانه، اي دل

يا زود يا دير... شايد! در وعده تأخير... شايد!
از طور مي آيد آخر فرمان ده گانه، اي دل

فرمان اول سکوت است در پاسخ درد، بگذار
دنيا بماند به کام يک عده پرچانه، اي دل

اين شعر در مطروحه

جواد آقا

محمد رضا ميري — Thu, 08 Sep 2011 15:26:00 GMT

سي سال پيش براي آخرين بار که جواد آقا را ديدم، گريه مي کردم که چرا مرا با خودت به جبهه نمي بري؟!
و او مي خنديد. بعد قول داد که باشد براي دفعه بعد. البته بد قولي هم نکرد. چون دفعه بعدي در کار نبود.چون بي سر برگشت.

بيست سال پيش در نوجواني اين را يرايش گفتم:
بر بال ملائک خدا مي رفتي
مانند حسين سر جدا مي رفتي
بي صبر تر از تو کس نديدم آنروز
با اين عجله بگو کجا مي رفتي؟!

پانزده سال پيش آخرين بار از ده ها باري بود که چهره مردانه و معصومش را نقاشي کردم (+)
.
.
.
و امسال فقط قيمه ي سالگردش را خوردم!!!

واقعا که چشم امام روشن با اين.....

....وأذکُروا

محمد رضا ميري — Thu, 18 Aug 2011 13:35:00 GMT

....وأذکُروا بِجُوعِکُم وَ عَطَشِکُم فِيه جوعَ يومِ القِيامَةِ وَ عَطَشَهُ،وَ تَصَدّقوا عَلي فُقَرائِکم وَ مَساکِينِکُم،....
پيامبر اين را درباره ي ماه رمضان فرمود:
با گرسنگي و تشنگي اش به ياد گرسنگي و تشنگي قيامت بيافتيد. و به ناداران و خانه نشينان خود کمک کنيد...

اين چند روزه در باب روزه، چنين مي انديشم که:
1. من، از ساعت نه صبح تا قبل از افطار توي دفتر زير کولر نشسته ام. روزه من سخت نيست.
2. او، اگر کولر اتوموبيلش هم ياري نکند، باد بدون مواجهه با چادر نداشته اش او را خنک مي کند. روزه ي او هم سخت نيست.
3. تو، در حرارت خيابان و محل کار و هرجا که مي روي، در کشاکش عطش و آفتاب، با چادري که داري، نه اجازه مي دهي باد خنکت کند، نه نگاه هاي سرگردان از عيارت بکاهند.

حالا بگو کدام روزه بيشتر به فکر امّت گرسنه ي پيامبر در سومالي مي اندازدمان؟

ديدي مصادف شدن صبر ريحانه ها و قحطي سومالي ها بي حکمت نبود؟!!

كمي عاشقانه

محمد رضا ميري — Sat, 09 Jul 2011 08:06:00 GMT

نه جاز و نه رپ، نه با دُهل مي خوانم
من بلبلم و به عشق گل مي خوانم

آتش به سر و موج به دل، قليان وار
بر هر نفس تو چارقل مي خوانم

گفتند به تو : ((بخوان))...

محمد رضا ميري — Thu, 30 Jun 2011 13:32:00 GMT

من همانند طفلى كه به دنبال مادرش مى رود دنبال او مى رفتم، هر روز براى من از اخلاق پاك خود نشانه اى برپا مى كرد، و مرا به پيروى از آن فرمان مى داد. هر سال در حراء مجاورت مى نمود، تنها من او را مى ديدم و غير من كسى وى را مشاهده نمى كرد. آن زمان در خانه اى جز خانه اى كه رسول حق ـ صلّى اللّه عليه وآله ـ و خديجه در آن بودند اسلام وارد نشده بود و من سومى آنان بودم. نور وحى و رسالت را مى ديدم، و بوى نبوت را استشمام مى كردم. به هنگام نزول وحى بر ايشان ـ صلّى اللّه عليه وآله ـ صداى ناله شيطان را شنيدم،

نهج البلاغه / خطبه 234

وقتي تو پناه بر حرا مي بردي
من نيز به تو پناه مي آوردم

از سمت خديجه اي که تنها بود
يک بقچه ي نان و آه مي آوردم

تو غصه ي اهلِ جهل را مي خوردي
من توي شب تو ماه مي آوردم

همسفره ي وحي مي شدم من، آنگاه
بر راستي ات گواه مي آوردم

هر بار خدا که جلوه گر مي گرديد
من هم افقي نگاه مي آوردم

گفتند به تو : ((بخوان))... نوشتن پس چه؟
بايد قلمي سياه مي آوردم
* * * * * * * * *
وقتي که تو و فاطمه ات هم رفتيد
بر خاطره ات پناه مي آوردم

تو درد دلت به غار گفتي امّا
من رو سوي قعر چاه مي آوردم

از چکش کاري دوستان براي تنظيم اين چند خط ممنونم.

كاظمين...

محمد رضا ميري — Tue, 28 Jun 2011 19:49:00 GMT

به حساب سر انگشتي من وقتي آقا زنداني شد معصومه خانمش شش سال سن داشت و وقتي خبر شهادت بابا را در بغداد شنيد ده ساله بود. نمي دانم زنداني زندان هاي بصره و بغداد ملاقاتي داشت يا نه، اما همان بهتر که دختري بابايش را در آن حال نبيند!
خانم تا براي خودش خانمي شد 21 سال زير سايه برادر بود و نمي دانم يکي دو سال آخر بر او چه گذشت. بگذريم....

يک بار دگر ببينمش کاش.........رضا
تو همدم تنهايي من باش....رضا

با بودن تو جاي پدر خالي نيست
قربان محبت تو داداش رضا

عليهم صلوات الله

روزي که وارد حرم کاظمين شديم، نظرات مختلف بود! يکي مي گفت: انگار توي حرم قمي. يکي مي گفت: نه. انگار مشهدي. ولي من با خودم فکر مي کردم: اصلا فرقي نمي کند. انگار هرسه جا هستي!!